Zomerreportage HBVL: De ouders van Wouter Beke aan het woord. 'Lang gedacht dat hij acteur zou worden' (Het Belang Van Limburg)

09-07-2015

Bekende tv-figuren, politici en topsporters, allemaal doen ze hun zegje in talrijke interviews. Maar wat is het verhaal van hun ouders? Gewapend met deze vraag trekken onze reporters er een hele week op uit. "De KSA, fietsen, zwemmen, zingen, maar vooral toneelspelen en declameren, dat was Wouter zijn leven. Wij hebben lange tijd gedacht dat hij acteur zou worden en naar Studio Herman Teirlinck zou gaan. Niet Herman Verbruggen maar onze Wouter was dan misschien wel Marcske in FC De kampioenen geworden." Vader Paul Beke (68) lacht als hij terugdenkt aan de jeugdjaren van zijn zoon. Moeder Miet Lourdaux (67): "Ook toen hij Pol en Soc wilde gaan studeren en toen hij voor de CD&V koos, hebben we alle twee 'oei' gezegd. Want hoe vaak zijn we niet met onze kinderen naar de IJzerbedevaart in Diksmuide gedaan. Vandaag blijkt dat we ongelijk hadden, want Wouter doet dat goed. Heel goed."

Met wat kon u Wouter blij/boos maken?

Paul: “Met een cadeautje, hoe klein ook. En als we iets nieuws in huis hadden. Ik herinner me nog hoe geweldig hij het vond toen we onze eerste Commodore-computer met printer kochten. Of hoe hij met een 8 mm-camera filmpjes maakte en monteerde. Maar als hij zijn zin niet kreeg, kon Wouter al eens boos worden. Ook oneerlijkheid kan hem kwaad maken. Toen de N-VA recent enkele CD&V-ministers aanviel, wist ik dat Wouter ging ingrijpen. Hij kent Bart De Wever van in Leuven, maar dit soort onrecht pikt hij niet.”

Is Wouter emotioneel?

Miet: “Absoluut, al zie je dat niet zo vaak. Toen socialist Erwin van Pée hier burgemeester werd, was hij van de kaart.”

Paul: “Of op het feest toen ik 65 werd. Hij heeft toen gespeecht en daar kwamen veel emoties bij te pas.”

Wanneer kuste Wouter voor het eerst een meisje? Heeft hij dat thuis opgebiecht?

Paul: “Hij zal wel schoolvriendinnetjes hebben gehad, maar daarmee liep hij niet te koop. Ik weet wel dat hij ooit eens met zijn vriendinnetje naar Frankrijk is getrokken om er druiven te gaan plukken. Maar over kussen heeft hij nooit iets verteld.”

Wat is zijn lievelingskost?

Miet: “Wouter was en is een makkelijke eter. Vandaag is dat absoluut pizza, meer bepaald de pizza’s die hij zelf maakt. Hij doet dat fantastisch. Echt waar. Vraag maar aan zijn kinderen.”

Wanneer was u het meest ongerust over Wouter?

Miet: “Bij de operatie toen hij pas drie weken oud was. En toen hij in Leuven studeerde en benaderd werd door Opus Dei. Ik heb hem toen een boek gekocht en wijze raad gegeven.”

Paul: “Toen hij 26 was, was hij op een zaterdagavond met zijn broer in een supermarkt en stond aan de kassa op het moment van een overval. Daar zijn schoten gelost. Ik was toen erg van slag.”

Als vader Paul de voordeur opent, weet je onmiddellijk dat je ten ‘Huize Beke’ zit. De fysieke gelijkenis met oudste zoon Wouter is treffend, de lichaamshouding ook. Het is stralend zomerweer en het terras van de prachtige tuin wordt het decor voor een fijn maar vooral eerlijk interview. “Ik ben pas gepensioneerd. Ik heb tot mijn 67ste als huisarts gewerkt, net zoals deze regering dat wil”, zegt Paul, een immigrant uit Wielsbeke, de West-Vlaamse gemeente die vooral bekend werd dankzij textielondernemer ‘Boer Clerck’.

41 jaar is hij ondertussen getrouwd met Miet, de Lommelse die hij in Leuven leerde kennen. “Na onze studies zaten we eens op een feest. Daar kreeg Paul het aanbod om zich te verbinden aan het medisch centrum in Leopoldsburg - in die tijd was er een tekort aan huisartsen. Dat moet 1973 zijn geweest. Vandaag, 42 jaar later, wonen we hier nog altijd”, vertelt Miet, die na enkele jaren als vroedvrouw stopte om haar man te helpen in zijn drukke dokterspraktijk. Later, toen ze meer tijd had, richtte ze met Paul in Leopoldsburg de gehandicapteninstelling ‘t Brugske op. Daar was ze vervolgens voorzitster en 13 jaar lang directrice.

Op 9 augustus 1974 werd uw oudste zoon Wouter geboren. Wat weet u nog van die dag?

Miet: “Ik was thuis de vensters aan het wassen en kreeg plots weeën. Ik wilde thuis bevallen, maar uiteindelijk hebben we toch maar besloten naar het ziekenhuis in Lommel te rijden. De rit was echt een martelgang, want de Lommelsesteenweg was toen een hobbelige kasseiweg. In Lommel mocht ik meteen de verloskamer binnen en even later was Wouter geboren.”

Was hij als baby ook zo rustig?

Paul: “Absoluut niet. Door een vernauwing van de uitgang van de maag moest hij voortdurend overgeven. Na drie weken werd hij geopereerd. Gelukkig is alles daarna goed gekomen.”

Miet (geëmotioneerd): “Ik heb toen echt gevreesd dat hij er niet door zou komen. Echt waar. In het ziekenhuis merkte ik dat zijn buikwonde stonk. Toen ik die wonde blootlegde, liep de etter eruit. Ik heb hem onmiddellijk mee naar huis genomen en hem daar zelf verzorgd. Als ik hem zie, denk ik daar nog vaak aan.”

Paul: “Door die operatie is Wouter twee keer gedoopt: een eerste keer thuis in een badje en daarna in de kerk. Als Wouter geen echte katholiek is, is niemand dat.” (lacht hard)

Was Wouter eigenlijk een makkelijk kind?

Paul: “Absoluut. Wouter was bovenal een entertainer. Er ging geen feestje voorbij of hij wilde iets declameren. En al van jongsaf aan nam hij graag initiatief. Zo ging hij op zijn zesde aan de directeur aan het cultureel centrum vragen of hij met vriendjes een theatershow in mekaar mocht steken. Naar aanleiding van de verkiezingen in 1985 richtte hij als 10-jarige zelfs een politieke partij op. Hij had een partijprogramma - meer geschiedenis in plaats van turnen - en affiches, waarop hij zichzelf als lijsttrekker voor de Senaat had vermeld. Omdat hij die affiches in de school had opgehangen, mocht hij het bij de directeur gaan uitleggen. Gelukkig kon de burgemeester er hartelijk mee lachen.”

Miet: “En de schoolradio, de schoolkrant en schooltoneelgroep, hij is er allemaal actief in geweest. Alsof dat nog niet genoeg was, was hij op zondag misdienaar, zat hij bij een amateurgezelschap in Kaulille en was hij bij de KSA in Lommel. Van zijn 6de tot 18de was hij een fervent KSA’er.”

Was hij een goede student?

Miet: “Wouter heeft Latijn-Wetenschappen gedaan. Hij was altijd bij de beteren van de klas. Maar vooral, hij was graag gezien op de nonnenschool hier in Leopoldsburg. Zelfs zuster-directrice Polette vond zijn amateurtoneel en zin voor initiatief geweldig. Zijn twee jaar jongere broer Maarten en vier jaar jongeren zus Nele vonden dat helemaal niet, want zij werden altijd vergeleken met Wouter.”

Initiatiefnemers zijn vaak ook doorzetters. Wouter ook?

Miet: “Absoluut. Het doorzettingsvermogen heeft hij van Paul.”

Paul: “En zijn West-Vlaamse koppigheid van u. (lacht) Als Wouter een doel heeft, wil hij dat ook absoluut bereiken. Maar eerlijk: ook zijn zachtheid heeft hij van u, Miet.”

Miet: “Klopt. Hij mag dan erg gedreven en koppig zijn, hij is ook altijd heel empathisch geweest. Als iemand in de miserie zat, kon Wouter erg meelevend zijn, soms tot tranen toe.”

Hoe was de verstandhouding met zijn broer en zus?

Paul: “Wouter voelde zich erg verantwoordelijkheid voor hen. Als wij er niet waren, was hij de baas in huis. Hij kon ook serieus te keer gaan, bijvoorbeeld als zijn broer het minder goed op school deed. De discussies met Maarten waren soms heel hevig, temeer omdat die bij de scouts zat en dat was de grote vijand hé.” (zus Nele komt er even bijzitten)

Nele: “Hij kon soms zo’n moeial zijn. Niet te doen.”

Wanneer besefte u dat Wouter definitief voor de politiek zou kiezen?

Miet: “Die politieke interesse heeft hij van mij. Mijn ouders hadden in Lommel veel sympathie voor de Volksunie. Och, hoe vaak zijn wij niet met de kinderen naar de IJzerbedevaart in Diksmuide gegaan?”

Paul: “Mijn vader was 24 jaar lang CVP-schepen in Wielsbeke. Ook dat heeft wellicht meegespeeld, want al op de lagere school was hij in politiek geïnteresseerd.”

Een indiscrete vraag, maar op wie stemt u eigenlijk?

Miet: “Ik heb vroeger altijd voor de VU gestemd. Maar sinds Wouter op een CD&V-lijst staat, stem ik resoluut voor hem. Wat had u gedacht?” (Paul knikt instemmend)

Ondanks die VU-sympathie heeft Wouter toch voor de CD&V gekozen?

Paul: “Na zijn studies Pol en Soc heeft hij gedoctoreerd. Zijn thesis ging over de toenmalige CVP waardoor hij mensen als Mark Eyskens en Wilfried Martens kon ontmoeten. Op een bepaald moment zocht de CVP hier in Leopoldsburg een nieuwe voorzitter. Op vraag van boegbeeld Door Steyaert stelde Wouter zich kandidaat. En hij won die verkiezing.”

Miet: “Ik geef toe dat ik problemen had met Wouters keuze. In Leuven kwam een leerstoel vrij en de prof had hem daarvoor gevraagd. Die baan gaf nu eenmaal veel meer zekerheid dan de politiek. Maar soit. In 2004 werd hij hier schepen en datzelfde jaar mocht hij in de Senaat gaan zetelen, als opvolger van Stefaan De Clerck.”

Paul: “Die eerste keer dat hij naar de Senaat mocht, blijf ik zijn mooiste politieke moment vinden.”

Wordt er thuis over politiek gesproken?

Paul: “Het gebeurt wel eens dat hij om raad komt vragen. Maar eigenlijk proberen we het op familiebijeenkomsten zo politiek neutraal mogelijk te houden (lacht).”

Miet: “Die regeringsonderhandelingen van 541 dagen in 2010-2011 hebben heel zwaar op hem gewogen. Als hij op bezoek kwam, leek hij vaak afwezig. Gelukkig is het nu veel rustiger geworden. Maar hoe druk het ook is, Wouter springt elke week wel een halfuurtje binnen. Als het kan, komt hij hier ook zijn drie kinderen halen en een familiebarbecue zal hij niet vlug missen.”

Krijgt Wouter het respect dat hij verdient?

Miet: “In het begin vond ik het niet fijn dat hij als Marcske van de Kampioenen werd afgeschilderd. Hijzelf heeft daar nooit zwaar aan getild. De laatste jaren is het respect voor hem serieus gegroeid.”

Paul: “Op de babyborrel van zijn jongste dochter Nette heb ik dat gemerkt. En vorige zomer, op een verrassingsfeest voor zijn 40ste verjaardag dat we voor hem hadden georganiseerd: Kris Peeters, Pieter De Crem, Leo Delcroix, allemaal waren ze vol lof over Wouter. Kris Peeters vertelde me rechtuit dat ze allemaal naar hun voorzitter luisteren, maar dat Wouter ook erg goed naar mensen kan luisteren. Als een vicepremier dat zegt, doet dat deugd.”

Miet: “Ik vind het vooral fijn als gewone mensen positief over hem zijn. Weet u, vanaf zijn 18de heeft Wouter als studentenjob beton gezaagd en pek gegoten in het bedrijf van mijn schoonbroer. Zware arbeid dus. Het maakt dat hij vandaag nog altijd durft te stoppen als er wegenwerken zijn om een praatje te maken met de arbeiders. Mooi toch, niet?”