Wouter Beke in Story

15-12-2015


Als CD&V-voorzitter en burgemeester van Leopoldsburg heeft Wouter Beke (41) een overvolle agenda. Door de aanslagen in Parijs, de klimaattop en de terreurdreiging in Brussel waren de voorbije weken hectisch. De kerstvakantie is dan ook voorbehouden voor zijn vrouw Leen en kinderen Warre (11), Mine (9) en Nette (4).

`Tussen Kerstmis en Nieuwjaar valt het politieke leven grotendeels stil. Kerstmis vieren we al jaren op dezelfde manier”, vertelt Wouter Beke. “Kerstavond vieren we bij mijn schoonouders, op kerstdag trekken we met de familie van mijn moederskant ­ negentig man in totaal - voor drie dagen naar Maasmechelen. Mijn grootmoeder is 91 en heeft tien kinderen, vijfentwintig kleinkinderen en een hoop achterkleinkinderen. Een gezellige bedoening dus.”

GEEN AFWEZIGE VADER

Ben jij nauw betrokken bij de opvoeding van je kinderen, of laat je dat door je drukke agenda grotendeels aan je vrouw over?

”De dagelijkse beslommeringen neemt Leen inderdaad voor haar rekening. Zij brengt hen naar de paardrijles, de zwemles, de muziek- of balletles. Maar ik ben geen afwezige vader. Op zondag breng ik de kinderen soms naar de scouts, en voor optredens of oudercontacten maak ik me uiteraard vrij. Als Warre, Mine en Nette over iets willen praten, kunnen ze bij mij terecht. Ze zeggen niet letterlijk dat ze vinden dat ik er te weinig ben, maar ik voel dat wel aan. Dan probeer ik extra tijd voor hen te vinden.”

Vinden jouw kinderen het cool dat hun papa ook burgemeester is?

”Even cool als dat ze dat vervelend vinden. (lacht) Als burgemeester word ik geregeld aangesproken over allerlei akkefietjes: een defecte lantaarn, een losliggende tegel... Als dat tijdens `hun’ momenten met mij is, vinden ze dat natuurlijk niet altijd fijn.”

story

TWEE BURGEMEESTERS

Warre is onlangs verkozen tot kinderburgemeester van Leopoldsburg. Heb jij hem daarin aangemoedigd?

”Absoluut niet, hij stelde zich kandidaat zonder mijn medeweten. Warre had me ‘s ochtends gezegd dat hij die dag op school een speech moest geven, maar dat hij die vergeten schrijven was. Ik gaf hem als raad mee om grappig te beginnen en grappig te eindigen. Blijkbaar werkte dat, want hij werd verkozen. Mijn vrouw sms’te me `s avonds: `Weet je dat we een tweede burgemeester in de familie hebben?’” (grinnikt)

Dat moet jou als papa en politicus fier maken.

”Ik vind het tof dat jonge mensen zich engageren. Dat is de reden waarom we onze kinderen bewust naar de scouts sturen, om hen een stukje verantwoordelijkheid, leiding en engagement mee te geven. Maar of Warre nu echt in de politiek zal gaan? Ik zal het hem niet afraden, maar ook niet aanraden. Dat moet uit hemzelf komen.”

Heeft Mine dat engagement ook in zich?

”Ik zie in haar zelfs nog meer een leidersfiguur, maar niet noodzakelijk een politiek leidersfiguur. Kleuterleidster zou zeker zo mooi zijn. Ze is niet op haar mondje gevallen. Zij is thuis de eerste om me met argumenten tegen te spreken.” (lacht)

OPVOEDINGSLIJN

Vind je jezelf een strenge vader?

”Nee. Ik zeg niet snel dat iets niet kan, maar als ik een streep trek, bedenk ik me niet meer. Dan mogen ze nog een week, een maand of een jaar zagen, ik blijf bij mijn punt. Of het brave kinderen zijn? Soms engeltjes, soms ook bengeltjes.” (lacht)

Onlangs stond je Twitteraccount vol berichten om de opvoedingslijn te promoten. Die dienst ondersteunt ouders die zich afvragen hoe ze moeten omgaan met hun kinderen en sociale media. Hoe doe jij dat?

”De kinderen mogen op de computer en het internet, want dat is nodig om hun huiswerk te maken, maar we proberen dat te doseren. De computer staat ook in het bureau, in het zicht. Facebook en een eigen gsm krijgen ze nog niet. In onze tijd bestonden sociale media niet, dus ik denk dat veel ouders zich net als wij vragen stellen. Mijn vrouw is onlangs nog naar een infoavond van de gezinsbond over dit thema geweest. We praten er thuis open over en ik leer ook bij van mijn kinderen. Zo had Warre op een vakantiekamp kennisgemaakt met Snapchat, iets wat ik niet kende.”

TRAUMA’S

Vier jaar geleden, midden in die 541 dagen van regeringsonderhandelingen, werd je vader van Nette. Heb je de bevalling moeten missen?

”Ik was een jaar partijvoorzitter en we hadden die dag net een communautair akkoord gevormd. We hadden tot zaterdagnacht onderhandeld en toen ik thuiskwam, kon mijn vrouw plots niet meer rechtstaan. De bevalling was eigenlijk pas drie weken later voor-zien. Op aanraden van mijn vader, die huisarts is, bracht ik haar naar het ziekenhuis. Die nacht is Nette geboren. Ik ben ‘s ochtends vroeg naar huis gereden om voor Leen wat spullen te halen. Een vreemd moment, want na vierhonderd dagen onderhandelen was ik een beetje een vreemde in mijn eigen huis geworden. Ik wist niets liggen, zag spullen die ik precies nog nooit gezien had. Daarna ben ik naar Brussel gereden om daar ons akkoord voor te stellen. Elio Di Rupo heeft me toen een roze konijn cadeau gedaan.”

Je vrouw bevalt ‘s nachts en de volgende ochtend ga jij vergaderen. Kon Leen daar begrip voor opbrengen?

”Na elke verkiezing vijfhonderd dagen onderhandelen zou niet goed zijn voor onze relatie, maar dat waren uitzonderlijke omstandigheden. Ik moet wel toegeven dat ik aan de eerste maanden na Nettes geboorte enkel vage herinneringen heb. Die maanden zijn wat aan me voorbijgegaan. Natuurlijk vind ik dat jammer, maar in mijn job kan je niet zomaar zeggen: `Ik neem een maand ouderschapsverlof en België moet maar wachten tot ik van die nieuwe wending in mijn leven bekomen ben’. Bovendien heb ik niet het gevoel dat Nette er trauma’s aan overgehouden heeft.” (lacht)

GEEN KRANTEN LEZEN

Zat je al in de politiek toen je Leen leerde kennen?

”We zaten samen op kot in het Groot Begijnhof in Leuven. Een romantische plaats. (glimlacht) Ik was toen nog niet zwaar actief in de politiek, maar Leen kende wel mijn ambities. Ik nam voor het eerst deel aan de verkiezingen in juni 1999, en in augustus dat jaar zijn we getrouwd. Ze wist dus wel waaraan ze begon. (lacht) Leen zegt vaak: `De politiek is mijn tweede partner’.”

Heeft je vrouw interesse in je politieke leven?

”Nee. Ze werkt in een bedrijf dat actief is binnen de sociale economie. Toen ik voorzitter werd, is ze halftijds gaan werken. Ik heb haar toen ook al lachend gevraagd om geen kranten meer te lezen.”

Waarom?

”Ze ergerde zich te veel aan wat er over mij of over bepaalde zaken geschreven werd. Thuis praat ik dus ook heel weinig over mijn werk. Het vervelende is wel dat ze soms op straat aangesproken wordt door mensen die het wel allemaal op de voet volgen.”

EMOTIONELE MAN

Kan je zelf goed om met kritiek?

”Op internet lelijke dingen over jezelf lezen is niet altijd fijn, maar ik ga daar niet kwaad of ongelukkig van slapen.”

Volgens je ouders ben je nochtans wel een emotionele man. Dat vertelden ze deze zomer in een interview.

”Ik kan emotioneel worden, ja. Zoals sommige mensen praten over mensen met een handicap of over de oorlogsvluchtelingen, dat raakt me wel.”

Je ouders zagen ook een acteur in jou.

”Als kind deed ik op elk familiefeest wel een Urbanusachtige sketch. Ik heb jaren toneelgespeeld. Ik deed zelfs ooit auditie voor een film van Dominique Deruddere, Crazy love. Het is niets geworden, maar telkens als ik naar een toneelstuk ga kijken, voel ik de adrenaline van de acteurs op me overslaan. Een speech is niet hetzelfde als acteren, maar het is toch ook de aandacht van je publiek trekken en vasthouden.”

VLUCHTELINGEN OP SCHOOL

De voorbije weken waren erg druk. Als burgemeester van Leopoldsburg vang je zo’n vijfhonderd vluchtelingen op. Valt dat mee?

”In het begin was er veel onrust bij de bevolking. We hebben een coördinatiecentrum opgericht waar het Rode Kruis, het leger en de politie aanwezig zijn. We hebben een opendeurdag gehouden, een buurtvergadering en een klachtenlijn in het leven geroepen. Tot nu toe zijn daar slechts negen meldingen binnengelopen. Dat valt goed mee, hé. Onder de vluchtelingen zijn zo’n 130 kinderen en die gaan sinds kort naar school. Een van die kinderen zit bij Mine in de klas, ee ander bij Nette. Ik hoor dus niet alleen in vergaderingen, maar ook aan de keukentafel hoe die integratie in de praktijk verloopt.”

Wat vertelt Mine erover?

”Het eerste wat ze zei toen ik vroeg hoe het met de vluchteling in haar klas ging, was: `Papa, je moet nieuwkomer zeggen, niet vluchteling’. Ik heb de indruk dat ze zich uit de slag trekken. Toen ik vroeg welke taal ze met elkaar spreken, antwoordde ze kordaat: `Engels!’” (lacht)

Sprak je met je kinderen over de aanslagen in Parijs?

”Het heeft een indruk op hen nagelaten, en ze vroegen wel aan ons wat er gebeurd was. In hun klas zitten ook een paar moslimkinderen. De maandag na de aanslagen kwa-men bovendien de eerste vluchtelingenkinderen naar hun school. Op zo’n moment belandt de hele wereldproblematiek in een lagere school. Ik moet zeggen dat hun leerkrachten dat zeer goed aangepakt hebben.”

DOODSBEDREIGINGEN

Dezelfde man die Bart De Wever en Kris Peeters met de dood bedreigde, uitte ook bedreigingen aan jouw adres. Maakt dat je bang?

”Ik had die bedreigingen op het internet aanvankelijk niet eens gezien, tot het gerecht me daarover contacteerde. Nadien heeft die man me ook een brief gestuurd. Over de inhoud praat ik liever niet, maar het feit dat iemand een brief naar je thuisadres stuurt, is wel beangstigend. Het ergste vond ik dat ook mijn ouders en kinderen bedreigd werden. Dat ze mij besmeuren of hard aanpakken, hoort deels bij mijn job, maar van mijn familie moeten ze afblijven. Onlangs werd beslist dat die man geïnterneerd moet worden. Of ik nu opgelucht ben? Ik heb gehoord dat hij in beroep zou gaan. We zullen wel zien.”

 

TEKST: EVELIEN MORREEL FOTO: DIETER BACQUAERT