Als kind was ik nooit echt alleen. Ook al hadden mijn ouders hun drukke bezigheden, er waren steeds volwassenen in de buurt. Onze buurvrouw die regelmatig langskwam. Een tante die inwoonde bij mijn grootouders en thuis vaak mee insprong. Een leraar die zich altijd met ons bemoeide als hij ons tegenkwam op straat, op de verkeerde plek of tijdens de verkeerde spelletjes. ‘Grote mensen’ hielden ons altijd in het oog, zo voelde het. Bijzonder vervelend vond ik dat, eerlijk gezegd. Wat ik pas later zou beseffen, is dat al deze mensen ons gewoon wilden beschermen.

Van die “bemoeienissen” merk je vandaag nog weinig, zo zie ik bij mijn opgroeiende kinderen. Ze kunnen naar school fietsen in het donker zonder dat iemand hen naroept dat hun licht niet brandt. Ze kunnen zitten huilen op een bankje aan de bushalte, zonder dat iemand hen een arm om de schouder legt. Leerkrachten voelen zich soms tegen een muur botsten als ze bij ouders kritiek moeten geven op hun oogappels.  En zelfs plusouders geven aan dat ze het moeilijk vinden zich te bemoeien met de opvoeding de kinderen. Niet uit slechte wil, maar uit schroom. De muur tussen volwassen en ‘andermans kinderen’ lijkt hoger dan ooit. Dat geeft onze jeugd veel vrijheid. Maar wat ze erdoor verliezen, is zekerheid en geborgenheid.

De paradox is dat we wat we kwijt zijn aan echte contacten, combineren met – hier gaan we weer – digitaal verkeer. We produceren aan de lopende band kritiek en adviezen aan wildvreemden op Twitter en Facebook, en lijken ons bij elke uitschuiver van een bekend gezicht betrokken partij te voelen. Maar de mensen rondom ons heen, daar maken we steeds minder tijd voor.  Misschien daarom dat het interview met Ingrid De Jonghe, oprichter van “Tejo”, me zo raakte. In De Standaard (16/10) vertelde ze over hoe ze met haar organisatie een luisterend oor biedt aan jongeren. Tejo kwam er om de wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg te helpen compenseren. Maar intussen komen er ook jongeren uit de jeugdhulp naar haar. Als geen ander ziet zij dus de groeiende vraag bij jonge mensen om hulp. Hulp die niet altijd van een betaalde professional hoeft te komen, aldus De Jonghe. ‘Ik zie geen heil in het almaar verder uitbreiden van de professionele hulpverlening. Wat jongeren nodig hebben, is een goed gesprek. Iemand die echt naar hen luistert’.

Uiteraard zal de geestelijke gezondheidszorg altijd nodig zijn. Helaas zijn er problemen die je niet oplost met een goed gesprek, die jaren en jaren van zorg vragen. Ik denk dat we, ondanks de uitdagingen, ook trots mogen zijn op de vele voorzieningen die Vlaanderen te bieden heeft. Maar er is meer nodig. Ik loop het risico dat deze oproep als ‘een preek van pastoor Beke’ wordt weggewuifd, maar ik ga het toch zeggen. Want als minister van Welzijn voel ik me niet alleen verantwoordelijk voor instellingen, wachtlijsten en personeel, maar ook voor al die jonge mensen die zich vandaag niet goed in hun vel voelen. Stel dat we nu eens, voor elke reactie op Twitter, een praatje zouden maken met een jongere uit onze omgeving? Stel dat we in plaats van ons te bemoeien met de zwangerschap van Nathalie Meskens of een foute vraag van Bart Schols, onze bezorgdheden eens zouden richten op iemand uit onze omgeving die wél wat aandacht kan gebruiken? Een jongere die zich alleen, onzeker of vertwijfeld voelt?

Het is intussen een torenhoog cliché, maar wel één dat veel waarheid in zich draagt: ‘it takes a village to raise a child’. Laat ons allemaal wat milder en toleranter worden. Laat ons elke keer dat we ons geroepen voelen om met iemand anders’ leven bezig te zijn, dat op een positieve manier doen. Het zal de wachtlijsten in de zorg niet oplossen. Maar het zal van onze samenleving een warmere plek maken om op te groeien. Een plek waar jongeren zich soms wat bekeken, maar altijd veilig en geborgen voelen.

Wouter Beke, Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid, Gezin en Armoedebestrijding

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.