Van een agent blijf je af

maandag 11 september

Klinkt het volgende voor velen nog herkenbaar? De kindertijd. Af en toe eens ruzie maken met een klasgenootje. En dan een waterval aan argumenten om al op voorhand de strijd te beslechten. Het bestaan van een oudere broer vermelden. Dan het bestaan van de papa, die toch wel heel sterk is. En altijd de ultieme winnaar: die van mij kent iemand bij de politie. Of het waar was of niet, konden we toen absoluut niet inschatten. Maar maakten toch maar snel ‘terug vriend’.

Het toont aan wat een impact en uitstraling een agent heeft. Zo’n man in een strak uniform. Die dan ook nog een geweer draagt. Hij boezemt wat angst in, maar geeft tegelijk een veilig gevoel.

Dat is ook waarom er agenten zijn. Ooit waren er tijden van oog om oog en tand om tand. Waarbij mensen zelf het recht in handen namen. Daar zijn we gelukkig van afgestapt met onze moderne rechtsstaat. Waarbij we duidelijke regels hebben. En de politie is de garantie dat die worden uitgevoerd en afgedwongen.

Van een agent blijf je dan ook af. Zij vormen onze beveiliging. Niet alleen tegen anderen die ons kwaad willen doen. Maar ook tegen een terugkeer naar die periode van oog om oog. Ik durfde vroeger amper een agent aankijken. Dat was misschien ook overdreven. Maar de strengheid die ze uitstraalden, was al voldoende om potentiële conflicten in de kiem te smoren. Dat gevoel moet opnieuw de bovenhand nemen. Het besef dat respect voor de politie onze samenleving veiliger maakt.

Natuurlijk zullen er ook agenten zijn die hun job niet altijd even goed uitvoeren. Elke beroepsgroep telt wel enkele rotte appels. En dan moeten die er ook uit. Maar net daarvoor hebben we een systemen in het leven geroepen zoals het Comité P, om fouten aan te pakken.

Zonder respect voor agenten, zal onze samenleving nooit veilig kunnen zijn.

 

 

Volg Wouter

Facebook   Twitter LinkedIn Logo Youtube

Twitter