Kinderen, pestkoppen en sociale media. Daar sta je dan als ouder.

vrijdag 9 februari

 

 wouter_beke_pesten_op_school_wat_moeten_ouders_doen

Iets meer dan een week geleden kwam mijn dochter thuis met vier puntjes op haar hand. ‘Week tegen pesten’, zei ze toen ze mijn blik ving. Nog voor ik mijn mond open kon doen, was ze alweer naar haar kamer gefladderd. Eerlijk? Het is een onderwerp dat we thuis niet zo vaak aansnijden. Als er problemen zijn, zal ik het wel merken, denk ik dan. Maar echt zeker ben je toch nooit. 

Je kind dat gepest wordt: ik denk dat het een van die dingen is waar elke ouder voor vreest. Je kan niet altijd en overal aanwezig zijn. Je kan je kind niet elke dag tegen alles beschermen. Als ouder moet je machteloos beseffen dat een gepest kind op school aan zichzelf overgeleverd is – en aan opmerkzame leerkrachten en leerlingen. Er is weinig dat je kan doen. Behalve wensen dat je z’n leed zelf kon overnemen, als dat het pesten maar kon stoppen. 

Deze editie van de ‘week tegen pesten’ stond in het teken van cyberpesten. In alle anonimiteit is het nog eens zo makkelijk om anderen het leven zuur te maken. Ouders zitten nog meer met de handen in het haar. Want hoe kom je te weten wat er gaande is, als het zich afspeelt achter een digitale muur?

Ik kan er van meespreken, met twee pubers-in-wording in huis. Net zoals veel leeftijdsgenootjes zijn ze nieuwsgierig naar Instagram en YouTube. Ze zien iedereen met een smartphone en willen zelf ook een Facebookprofiel. Waar zijn ze mee bezig, als ze met hun oortjes in op zo’n tablet zitten tokkelen? Soms zie ik hen giechelen, soms is hun blik ernstig. Je zou een vlieg willen zijn die over hun schouder meekijkt. Het is steeds zoeken naar respect voor hun privacy en hen beschermen tegen alles wat hen kan beschadigen.

Ik vraag me af hoe het voelt, op te groeien in dit tijdperk van hyperconnectie.  In mijn eigen jeugd was vrije tijd eenvoudig. Ik fietste wat rond op straat en ging naar de KSA. Het leven was simpel, en ook al waren er toen al pestkoppen, de sociale controle was heel wat groter. Vandaag valt die voor een groot deel weg. Mijn dochter kan oprecht bedroefd zijn om het vreselijke lot van een leeftijdsgenootje in Nieuw-Zeeland. En op de smartphone van mijn zoon zie ik ‘duckfaces’ van dertienjarigen verschijnen. Ze zijn altijd en overal blootgesteld aan anderen, en geven ook veel van zichzelf bloot. Naast wie je bent op school en in je vrije tijd, moet je nu ook thuis een sociale mediapersoonlijkheid onderhouden. Om nog maar te zwijgen over de nazorg wanneer je ouders je rapport op Facebook hebben gepost. Kortom: het stopt nooit. 

Ondanks de rollende ogen probeer ik mijn kinderen toch te wijzen op de gevaren van sociale media. Al denk ik dat ze die zelf ook wel kennen – misschien zelfs beter dan wij.

Maar nog meer dan dat zou ik hen een ander advies willen meegeven. Eentje vanuit mijn oude stempeldoos. Laat die smartphone maar eens thuis. Kruip in een boom, we beloven dat we het niet op Instagram zullen zetten. Haal desnoods wat kattenkwaad uit, maar neem vooral je tijd om kind te zijn. Het zal pestkoppen niet stoppen, daar is veel meer voor nodig. Maar het kan alvast in één aspect van het leven de druk van de ketel halen.

We moeten mee met de tijd, en dat heeft onze jeugd heel goed begrepen. Maar er is één tijd die nooit meer terug komt, en dat is onze kindertijd. Om het in jongerentaal te zeggen: #yolo, dus vul die jonge jaren zo licht en zorgeloos mogelijk in. Er zijn genoeg dingen buiten onze controle om bezorgd om te zijn. Wat we zelf in handen hebben, dat is hoe we omgaan met elkaar. Laat het dus maar elke week #weektegenpesten zijn.

Volg Wouter

Facebook   Twitter LinkedIn Logo Youtube

Twitter