“Durf door vertrouwen” (28/01/2012)

zaterdag 28 januari

Nieuwjaarstoespraak 28 januari 2012, Zuiderkroon Antwerpen

“durf door vertrouwen”

Beste Christendemocraten,
Beste vrienden en vriendinnen,

Welkom op onze nieuwjaarsreceptie.  Welkom jullie, die hier met 2.000 mensen samen zijn.  Ik wens u, net zoals alle andere 68.000 leden van onze partij, een gelukkig, mooi en sterk nieuw jaar.
Velen van jullie heb ik de voorbij weken en maanden ontmoet, van Dilbeek tot Damme, van Riemst tot in Diksmuide, Van Hamme tot hier Antwerpen. Ik heb jullie aan de slag gezien: gedreven, overtuigd en overtuigend, tussen jullie mensen.  Wat mij vooral sterkt: jullie zullen in oktober niet komen aandragen met een mandje vol beloften of een korf vol kritiek. Jullie kunnen steden, gemeenten en dorpen een indrukwekkend palmares voorleggen van goed en gedurfd bestuur.
Hier in Antwerpen wordt de tweede grootste haven van Europa succesvol bestuurd door een christendemocraat.  Het Museum aan de Stroom, het MAS, is door een christendemocraat uitgebouwd tot vlaggenschip van deze belangrijke culturele groeipool van Vlaanderen.   
Met de resultaten die jullie de voorbije zes jaar hebben neergezet in de Vlaamse steden en gemeenten durf ik zeggen: in oktober spelen wij een thuiswedstrijd.

Beste vrienden en vriendinnen: wat een jaar hebben u en ik, leden, militanten, mandatarissen, al die vrouwen en mannen die de power vormen van de Christendemocratie: wat voor een ingrijpend jaar hebben wij samen achter de rug!
En wat voor een uitdagend jaar hebben we voor de boeg.
Daarvoor hebben we een ijzersterke ploeg op het veld.
Ze staat hier achter me: onze twee ondervoorzitsters, onze senaatsvoorzitter, onze ministers en staatssecretarissen, …
Deze mannen en vrouwen zijn de bestuurlijke voorhoede van onze partij.
Ik ben ze dankbaar, maar ik ben vooral trots op ze.
Met deze mensen en mét u kneden we de toekomst.  En sommigen, zoals onze twee – zwangere - ondervoorzitters zullen dit letterlijk nemen, Griet en Cindy proficiat!

Beste vrienden: 2012 wordt een uitdagend jaar. Op vele vlakken.
Daarover wil ik het hier met u hebben.
Maar ook over een kostbaar goed dat schijnbaar aan het vervluchtigen is .
En dat kostbaar goed is: durf die stoelt op vertrouwen.

Vrienden en vriendinnen, 364 dagen geleden stond ik hier,  haast op dit zelfde uur op deze eigenste plek.
Ik zegde u toen letterlijk en sta me toe dat ik citeer:: “ Ik weiger dit land over te leveren aan hen die het eigenlijk willen splitsen. Maar ik weiger dit land ook in de handen te geven van hen die het maandenlang aanslepen van onderhandelingen benutten om echte hervormingen tegen te houden.”. Dat zegde ik hier toen.
Een jaar later zeg ik u met trots: we zijn hier geen woord van afgeweken.  We hebben woord gehouden en resultaten geboekt. 
Ik zegde u toen dat dit de onwrikbare toetssteen is van CD&V: “wij willen een sterk Vlaanderen in een bestuurbaar land. Ons Vlaanderen is er een dat de beste mogelijke instrumenten krijgt voor het best mogelijk beleid. Een beleid dat zorgt voor wie hier leeft en werkt, opgroeit, naar school gaat, werkt, onderneemt, opgroeit en oud wordt”.
Dat heb ik toen gezegd, en dat is precies wat we hebben gedaan.  We geven Vlaanderen meer fiscale autonomie. Vlaanderen krijgt voor 10 miljard meer bevoegdheden. We kunnen voortaan zelf mensen zonder job terug aan de slag te helpen. Met een eigen gezinsbijslag kunnen we nog meer inzetten op gezinscomfort en dus gezinsgeluk. We krijgen de ouderenzorg volledig in eigen handen. We  hebben een  nieuwe financieringswet die Vlaanderen meer autonomie geeft en op federaal niveau zorgt voor meer stabiliteit om onze pensioenen en onze ziektekosten betaalbaar te houden. Een sterker Vlaanderen in een bestuurbaar land. De Vlaming wint twee keer.
De Vlaamse ontvoogding? Buiten wordt ervoor betoogd! Wij werken eraan!

En ja: we splitsen BHV.
Toen ik enkele weken terug ging spreken voor onze mensen in Dilbeek zat op de eerste rij een oudere vrouw.
Na mijn toespraak sprak ze me aan. Ik ben een flink stuk in de 80, zegde ze, en ik wacht nu al bijna 50 jaar op de splitsing van BHV. Ik ging nog eerder naar een politieke meeting, maar nu wilde ik zien wie deze splitsing er door kreeg.
De warme hand van die mevrouw voel ik nog steeds.

De onderhandelingen waren geen wandeling door het park. Het ging er hard aan toe. Maar we hielden ons aan ons woord. Ja zeker, er is met de deuren geslagen.  Er is al eens geroepen.  We hebben onderhandeld op het scherp van de snee. En ja, soms liet ik een stilte laten vallen als ik rond de tafel voorstellen hoorde die elke verbeelding tartten.  Soms is de stilte het krachtigste argument.
En ja, ik heb inderdaad vaak met de andere Vlaamse partijen vaak discreet overlegd om op één lijn te blijven staan.
En ja we hebben intern vaak overlegd om samen de juiste strategie en taktiek toe te passen.
En ja, wij leverenden met onze medewerkers, onze sherpa’s vaak de cijfers, tekenden de scenario’s, leverden de grondstof voor de akkoorden en drukten met stille kracht onze principes door.
En ja Kris, we hebben geregeld met elkaar gebeld. Want we varen op eenzelfde kompas: een sterk Vlaanderen in een bestuurbaar land.

Vorige week stelde een journaliste mij een vraag over de zogenaamde “V-partijen”. Ik zegde haar: CD&V is dè V-partij van Vlaanderen. Met de V van Volks en Vlaams.  Niet alleen omdat we vandaag met 70.000 leden nog altijd de grootste ledenpartij van Vlaanderen zijn.
Maar ook omdat we een partij die al 60 jaar Vlaanderen sterker maakt.  Als Vlaanderen van een achtergestelde regio een topregio in de wereld is geworden, dan is dit te danken aan de werkkracht en inzet van de Vlaming, maar ook aan de partij die daar bijna al die tijd mee leiding aan gegeven heeft en dit vandaag met Kris Peeters nog steeds doet. Als Vlaanderen vandaag één van de beste regio’s ter wereld is om uw kinderen naar school te sturen, het beste welzijnsbeleid van Europa heeft (en dat zeg niet ik, maar dat zeggen Luikse professoren) met een gezondheidszorg die toegankelijk én betaalbaar is, als onze export het voorbije jaar met 13 procent gestegen is en we op de competitiviteitsranking van het Wereld Economisch Forum vorig jaar de grootste stijger waren, dan is dit het werk en het resultaat van christendemocraten.  Dan is dit het werk van deze V-partij!

Als Wallonië en Brussel vandaag een zelfonderzoek starten over hun eigen sociaaleconomische toekomst, dan is dit een goede zaak beste vrienden.  Dan toont dit aan dat we onze ambities waarmaken: sterkere regio’s in een bestuurbaar land! 
Ik wil hier een oproep doen aan u allen: Laten wij nu de volgende periode, de volgende twee jaar de tijd nemen om slim, weloverwogen en grondig onze spectaculair toegenomen bestuursruimte in te richten. ! Laat ons daarvoor overleggen met u, met de vakbonden, de ondernemers, onze welzijns- en gezondheidswerkers, de gezinsbond, met allen die Vlaanderen met de huidige èn nieuwe bevoegdheden nog sterker willen maken!

Beste Christendemocraten: wat een gedurfd, moedig en indrukwekkend jaar hebben u en ik achter de rug.
Als voorzitter vind ik het indrukwekkend vast te stellen waar overal Christendemocraten aan het roer staan. Beseft men dat wel? Gelijktijdig hielden wij in lopende zaken onder leiding van Yves, met Stefaan, Inge, Etienne en Carl een land op koers, we zorgden voor de groei van onze regio, we realiseerden onder leiding van Kris een begroting in evenwicht in Vlaanderen, we drukten onze stempel op onderhandelingen. En één van ons, Herman, dat mag ik zo zeggen, één van ons staat aan het hoofd van Europa en dit op één van de moeilijkste momenten voor dit Europa.  En daar bovenop geven we leiding in meer dan de helft van de Vlaamse gemeenten en steden, leveren we honderden schepenen en duizenden gemeenteraadsleden. 
Vijf schepen in de volle vaart, met telkens Christendemocraten op de brug.  Dit is een partij in volle actie.

Maar vrienden en vriendinnen. Er is iets vreemds aan de hand. We krijgen meer autonomie, meer bestuurlijke ruimte: en plots zijn er die gaan lijden aan pleinvrees. Is het u opgevallen hoe het in de debatten en voor de camera’s plots ging over tekort, te laat of  te weinig.

Vorige week hebben we daar een sterk staaltje van gezien. Verontwaardigd was ik hoe men mensen nodeloos bang en onzeker heeft proberen te maken.Hoe men mensen nodeloos bang en onzeker heeft gemaakt over de hypothecaire aftrekken.  Ik moest toen denken aan het chinese spreekwoord: terwijl de wijze met zijn vinger de richting aanwijst, staart de dwaas naar de vinger.

Je hebt niet alleen doemdenkers, maar ook criticasters. Ze proberen een zure golf van ongelijk door Vlaanderen jagen. Dit soort afbraakdenken, deze kwaal kreeg een naam: ‘sinistrose’.
Die criticasters doen me denken aan het grapje van Woody Allen over twee oude dames die hun beklag maken in een restaurant: “Het eten is niet te vreten”, zegt de één. Ja zegt de ander, niet te vreten. En daarenboven zijn de porties veel te klein. “
Vrienden, ik ben te jong om cynisch te zijn. De doemdenkers, de profeten van het failliet die zeggen dat dit jaar de wereld zal vergaan. 
Wat we nodig hebben is niet een cultuur van angst, maar een cultuur van durf en vertrouwen.
Mag ik u meenemen naar de Verenigde Staten. 1933. 10 miljoen werkelozen. Volle, rauwe crisis. En de eerste woorden van de pas verkozen president Franklin Roosevelt, bij de eerste van zijn beroemde gesprekken bij het haardvuur, klinken zo: ‘Wij zullen doorstaan wat we al eerder hebben doorstaan. We komen er bovenop. Maar er is één ding waar ik vast van overtuigd ben: wat ons echt moet angst aanjagen is de angst zelve. Vage, onredelijke, onwerkelijke angst die ons verlamt zodat we geen stap vooruit zetten.’
Dat zei Roosevelt toen. Ik wil niet in zijn voetsporen treden. Maar angst mag ons niet verlammen, laat staan dat we ons angst laten aanpraten door diegenen die er voordeel uit willen halen. We kunnen het niet, ze willen het niet, we mogen het nooit: u weet wel.
Waarom moeten we ons niet laten verblinden of verlammen?  Omdat we resultaten kunnen boeken.
Vandaag stond op de laatste bladzijde van een krant ‘IMF opvallend positief over België’.  Ik kan u allen aanraden om kranten van achter naar voren te lezen.  Dat is beter voor uw ochtendhumeur.
En daar is inderdaad reden toe.  Met ons gemiddeld inkomen zijn we nummer zes van de 17 landen in de Eurozone.  Onze economische groei was even sterk als in Duitsland. Op onze spaarboekjes staat 200 miljard euro.
Maar ook -en dat vind ik pakkende cijfers waar wij als christendemocraten op door moeten gaan: ons armoederisico bij langdurig werklozen is het laagste van Europa. En nog: wie werkt in België heeft minder kans op armoede dan in het veelgeprezen Duitsland,  Nederland of Frankrijk.
Geen euforie. Armoede blijft een diep snijdende plaag. Maar we vechten terug.
Deze tijd smeekt om doeners, niet om roepers. Om mensen die niet wegduiken in de reddingssloep, maar om stuurlui die Vlaanderen met vaste hand voorbij de klippen loodsen.
Er ligt veel en belangrijk werk op de plank. We gaan zware maanden tegemoet. Er zal nog bijkomend gesaneerd moeten worden. De budgetcontrole belooft moeilijk te worden. We zullen hierbij nog verder verstandig en duurzaam moeten saneren: dit wil zeggen maatregelen nemen die een duurzame economie niet onderuit halen en ons sociaal model niet aantasten. 
En voor Steven en mij is er daarbij één absolute topprioriteit: we moeten het tekort in 2012 onder de drie procent duwen!

Maar beste vrienden, we hebben zo veel reden durf en vertrouwen te hebben. Mag ik er u enkele meegeven? Ondanks de crisis zijn er tussen 2009 en 2011 bijna 100.000 jobs bijgekomen, was onze economische groei één van de sterkste in Europa, en zijn wij bij de beste vijf landen in de Eurozone op vlak van begroting. Dit is het resultaat van de durf door vertrouwen

Beste vrienden, het is niet eens zozeer het negativisme wat me tegen de borst stoot.  Wat me vooral verontwaardigt, is de manier waarop mensen angst en onzekerheid wordt aangepraat. Het populisme van de sideliners.  De haan die kraait in het kippenhok: hij weet wel hoe het moet, maar kan ze zelf niet leggen.
Wat we in Vlaanderen nodig hebben, is niet de angst, maar het vertrouwen.
Niet de angst om oud of ziek of zonder werk te vallen. Maar het vertrouwen dat we een samenleving hebben die klaarstaat om te helpen.
Niet de angst om risico’s te nemen of boven het maaiveld te willen uitkomen. Maar het vertrouwen dat we helpen wie hoger wil reiken. Dat we inspringen bij tegenslag.
Niet de angst om het in moeilijke tijden met minder te moeten doen, maar het vertrouwen dat dit de manier is om de droom voor een betere toekomst van onze kinderen gaaf te houden..
Niet de angst voor Europa maar het vertrouwen dat we met Europa een uniek model hebben dat de wereld ons benijdt.
En voor diegenen die maandag willen staken: niet de angst om te hervormen maar het vertrouwen dat we dat doen om onze welvaart te kunnen behouden en ook voor de volgende generatie duurzaam te maken.

Ik lees dat sommigen het hebben over de achterkant van de belastingsbrief.  Mij gaat het om wat er op de voorkant staat. Wat ik daar wil zien? Een snelle verwerking en rechtvaardige inning van de belastingen, een doortastende aanpak van de sociale en fiscale fraudebestrijding, dat is wat voor mij belangrijk is.  Het zijn inderdaad niet de slimmerikken die gelijk moeten krijgen omdat ze dure experten kunnen inhuren om zo weinig mogelijk belastingen te betalen, maar de  gewone mensen, de gewone werkmens, de gewone ondernemer, de gewone gepensioneerde die eerlijk zijn belastingen betaalt.
Dat we daar nu eindelijk werk van kunnen maken hebben we te danken aan onze knappe voorbereiding van de voorbije jaren en aan de uitdrukkelijke ambitie van Steven om hier een absolute prioriteit van te maken.

Beste vrienden: 2012 mogen we met vertrouwen tegemoet gaan omdat we in 2011 nieuwe bakens hebben uitgezet. Daar varen we op.
Toch is er een klip die me zorgen baart. En die zorg wil ik tot slot met u delen. Het gaat me niet om de versobering die ons te wachten staat, niet om de dreiging van een conflict of om het roekeloze spel van de ratings.
Niet een muntontwaarding maakt me bezorgd, maar de menselijke ontwaarding die ik om me heen zie. Daar moeten wij Christendemocraten voor op onze qui-vive zijn. Als er één cijfer is dat me alarmeert, dan is dat hoge zelfmoordcijfer in deze welvarende regio.
Wat gaat er om in de hoofden van wanhopige medemensen. Hoe raakten ze hun uitzicht kwijt op een waardevol leven? Waar bleef hun vertrouwen in de mens, in het leven? En hoe moeten hun familie en vrienden verder?
Hier ligt onze verantwoordelijkheid om een dam op te werpen tegen de moedeloosheid. Dit is ons echte werk.
Mag ik de dichter Dante citeren? Die zegde: de heetste plaatsen in de hel worden gereserveerd voor wie in tijden van morele crisis hun onpartijdigheid bewaren.
Wij mogen hier niet onpartijdig zijn. Wij kunnen daarbij niet onverschillig blijven.  We moeten werken aan preventie. We moeten bouwen aaneen Vlaanderen dat welvarend is maar ook een warm Vlaanderen is. Waar iedereen zich thuis voelt en iedereen zich goed voelt.

Ik kom tot mijn besluit.

Vrienden we hebben een ingrijpend jaar voor de boeg.
Maar de CD&V heeft de mensen meer te bieden dan wie ook.
Dat is gebleken in 2011.
Dat zullen we opnieuw bewijzen in 2012.

Vrienden: ik roep 2012 voor de Christendemocraten uit tot het jaar van de durf en het vertrouwen.
Baden Powell, de voorman van de scouts, heft ooit gezegd: als je denkt dat iets onmogelijk is, kan je de slaap niet vatten onder het getimmer van uw buur die bezig is net dat te realiseren. 
Die moed, die durf en dat vertrouwen. Dat realiseren, dat wens ik u voor het nieuwe jaar!

Volg Wouter

Facebook   Twitter LinkedIn Logo Youtube

Twitter